منتظران مهدی! بهوش، حسین را منتظرانش کشتند!!!

باز باران، با ترانه              می خورد بر بام خانه
                      یادم آمد کربلا را               دشت پر شور و بلا را
              گردش یک ظهر غمگین، گرم و خونین
                              لرزش طفلان نالان، زیر تیغ و نیزه هارا
     با صدای گریه های کودکانه
           واندرین صحرای سوزان
                      می دوید طفلی سه ساله
                               پر ز ناله، دلشکسته، پای خسته
باز باران
          قطره قطره، می چکد از چوب محمل
                       خاکهای چادر زینب، به آرامی شود گل
                                               آه باران
                                                       کی بباری برتن عطشان یاران
                                                                              تر کنند از آن گلو را
                                                                                                      آه باران! ...

ز هر جا بگذريم درد و غم كــــرب و بــــــــــلا باشد
                                        به هر بستان و هر ويران گفتگوي كربــــــــلا باشد

ز جغدي بلبلي پرسيد كه اي ديـــــــــوانه ي محزون
                                        بگو با من چرا جاي تو در ويـــرانـــــــــــه ها باشد

براي چيست در دوران گريزاني تو از بـســــــــتان
                                        مكانت گوشه ي ويران به هر صبـــــح و مساء باشد

اي جغد ز ويران بگذر و با من بيا در ساحت گلشن
                                        ببين ســــرو و گــــل و سنبل در آنجا جا به جا باشد

بگفتا جــغــد بيدل خــــــــاك بر فرق تو اي بلبــــل
                                        بده انصاف كي اين شيوه ي رسم و وفـــــــــــا باشد

                    گذشتم از گل احمر پس از مرگ عــــــلي اكبــــــــــر

كه من آســــــــــوده دل بر شاخ گل در باغ بنشينم
                                       ولي دخــــت علي گــــــــــريان به دور شهرها باشد